خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۴۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جان سوختهٔ روئیست پروانه چنین بایددل شیفتهٔ روئیست پروانه چنین باید
۲
تا لب نهدم بر لب جان میرسدم بر لباحسنت زهی باده پیمانه چنین باید
۳
گه مست زناسوتم گه غرفه لاهوتمگاه از خم و گه دریا مستانه چنین باید
۴
چشم تو کند مستم لعلت برد از دستمهر جام مئی دارد میخانه چنین باید
صفحهٔ ۱ از ۳