خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۴۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مراست دیدن روی تو بی‌نقاب لذیذچنانکه تشنهٔ دو روزه است آب لذیذ
۲
بود لذیذ مرا در بهشت ذوق وصالچنانکه عابد صد ساله را ثواب لذیذ
۳
بود مراد تو ترک حساب ای زاهدمراست چون و چراهاش در حساب لذیذ
۴
مرا بروز قیامت پس از لقای حبیببود جوار وی و پرسش و خطاب لذیذ
صفحهٔ ۱ از ۳