خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۴۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زاهد گر ترا ریاست لذیذمن دلداده را هواست لذیذ
۲
گر ترا عافیت بود مطلوبمن دیوانه را بلاست لذیذ
۳
گر ترا جوی شیر خوش آیدنزد من اشک بی‌بهاست لذیذ
۴
گر تو با جوی خمر خوش داریمر مرا خون دیدهاست لذیذ
صفحهٔ ۱ از ۲