خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۴۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به دل کاشتم مهر آن طفل جاهل ز راه نظربه جز طفل اشکم نشد هیچ حاصل ازین رهگذر
۲
کنون در کنارم نشستند طفلان به پهلوی همچه طفلان ز خون قطره چند سایل ز دل با جگر
۳
کند طالع واژگون خرق عادت نظر کن ببینچه دانه چه بر در نگر تخم و حاصل عجایب نگر
۴
نشد نرم ازین اشک‌های پیاپی زمین دلشهمانا ز سنگ آفریدند آن دل و زآن سخت‌تر
صفحهٔ ۱ از ۲