خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۴۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای دل ار بگذری ز عشق مجازبر تو گردد در حقیقت باز
۲
چو به پهنای راه میگردیاز برای حقیقت است مجاز
۳
راه بسیار، رو به مقصد کنراه نبود مگر برای جواز
۴
بهل این قوم بی حقیقت رااسب همت ز مهرشان درتاز
صفحهٔ ۱ از ۳