خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۴۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیا ساقیا بر سرم نور پاشکه از حدّ مستی گذشت انتعاش
۲
ز عشقست تا روز مستیش پودبجز ساقی من از دل خوش قماش
۳
پیاپی بده ساقیا جام میکه بی مستیم نیست ممکن معاش
۴
بده سفال شکسته میماگر جام زرین نباشد مباش
صفحهٔ ۱ از ۳