خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۵۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خورشید روئی گردید طالعدردم نهان شد چون برق لامع
۲
گر ایستادی آتش فنادیهم در مدارس هم در صوامع
۳
آنرا که دیدش طالع قوی بودوانکو ندیدش از ضعف طالع
۴
این ماه رویان کم رو نمایندآنماه چرخست کان هست طالع
صفحهٔ ۱ از ۳