خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۵۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
درد دل مرا نکند به دوای خلقبیماری خدای بهست از شفای خلق
۲
رنج از خداست راحت و راحت ز خلق رنجقربان یک بلای خدا صد عطای خلق
۳
صحرا و کوه خوشترم آید ز شهر و دهصد ره صدای کوه بهست از ندای خلق
۴
هر یک ترا بدام بلای دگر کشدای چشم بسته روی مکن در قفای خلق
صفحهٔ ۱ از ۳