خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۵۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صد شکر که عاقبت سر آمد غم دلکرد آنکه دلم ریش شد او مرهم دل
۲
شد دوزخ من بهشت اندوه و نشاطبگرفت سپاه خرمی عالم دل
۳
آمد سحری بدل سرافیل سروشصوری بدمید سور شد ماتم دل
۴
یکچند اگر دیو هوا داشت رسیدآخر بسلیمان خرد خاتم دل
صفحهٔ ۱ از ۳