خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۵۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روز میگردد اگر رو مینمائی در شبمجان بتن می‌آیدم چون می‌نهی لب بر لبم
۲
میرسد هر دم خیالت میبرد از جا دلمچون هوا تأثیر کرد از شوق میگیرد تبم
۳
چارهٔ تعلیم کن در هجر جانسوزت مرایا ز وصل روح افزایت بر آور مطلبم
۴
نیست خود سنگ دل بیرحم تو آخر چرادر نمی‌گیرد درو فریاد یا رب یاربم
صفحهٔ ۱ از ۲