خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۵۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نشود کام بر دل ما رامپس بنا کام بگذریم از کام
۲
چون که آرام میبرند آخرما نگیریم از نخست آرام
۳
عیش بیغش بکام دل چون نیستما بسازیم با بلا ناکام
۴
آنکه را نیست پختگی روزیگر بسوزد که ماند آخر خام
صفحهٔ ۱ از ۵