خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۵۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما مستانیم بی می و جامخمها نوشیم بی لب و کام
۲
بی نغمه و صوت می‌سرائیمسیر دو جهان کنیم بی‌گام
۳
پیوسته بگرد دوست گردیمنی سرداریم و نی سرانجام
۴
سودا زدگان کوی عشقیمدر ما نسرشته‌اند آرام
صفحهٔ ۱ از ۳