خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۵۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیاد منزل سلمی بر اطلال و دمن گردمببوی آن گل رعنا بر اطراف چمن گردم
۲
به پیش من برفت او با دل صد جای ریش منز حسرت در فراقش چون غریبان در وطن گردم
۳
نیابم زو اثر هر چند کوه و دشت پیمایمنگوید زو خبر هرچند گرد مرد و زن گردم
۴
نه پیکی می‌رسد ز آن کو نه بادی می‌وزد زانسوبهر سو هر دم آرم رو بگرد خویشتن گردم
صفحهٔ ۱ از ۴