خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۵۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نگاهی کن که شیدای تو گردمخرابم کن که ماوای تو گردم
۲
سراپا در سراپای تو محومبقربان سراپای تو گردم
۳
چو بالایت بلائی کس ندیدهبلا گردان بالای تو گردم
۴
حدیثی زان لب شیرین بفرماکه شورستان سودای تو گردم
صفحهٔ ۱ از ۲