خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۶۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
درین گلشن من بیدل به بوی یار می‌گردمپی گنجی درین ویرانه همچون مار می‌گردم
۲
سپهر عالم جانم طرار نقش امکانمبه گرد مرکز توحید چون پرگار می‌گردم
۳
بلی‌گوی و بلاجویم قضا چوگان و من گویمبرای خود نمی‌پویم به حکم یار می‌گردم
۴
بری زین باغ تا چینم هزاران جور می‌بینمبرای آن گل خودرو به گرد خار می‌گردم
صفحهٔ ۱ از ۴