خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۶۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خم ابروی تو محراب رکوع است و سجودمبی‌خیال تو نباشد نه قیامم نه قعودم
۲
جلوه حسن تو دیدم طمع از خویش بریدمتا که شد محو در انوار وجود تو وجودم
۳
می‌کند تازه به تازه، سپه حسن، شهیدمچشم و ابرو و لب و خال و خط توست شهودم
۴
شیر مهرت به ازل داده مرا دایهٔ لطفتنرود تا به ابد مهر تو بیرون ز وجودم
صفحهٔ ۱ از ۴