خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۶۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من تاب فراق تو ندارمنقش تو بسینه می‌نگارم
۲
باشد روزی رخت به بینمتا جان بلقای تو سپارم
۳
شد در رگ و ریشه تیر عشقتاز هم بگسست پود و تارم
۴
از بادهٔ آن دو چشم مستتگه سر خوش و گاه در خمارم
صفحهٔ ۱ از ۳