خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۶۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر آهی کشم دریا بسوزمو گر شوری کنم دریا بسوزم
۲
شود دل شعله چون بر یاد روئیشوم تن شمع و سر تا پا بسوزم
۳
کنم هرچند پنهان آتش جانمیان انجمن پیدا بسوزم
۴
خوشم با سوختن در آتش عشقبهل تامن در این سودا بسوزم
صفحهٔ ۱ از ۳