خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۶۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خدایا از بدم بگذر ببخشا جرم و عصیانممبین در کردهٔ زشتم به بین در نور ایمانم
۲
تو گفتی بندهٔ خواهم که اخلاصی در او باشدچه در دست تو می‌باشد گر اخلاصم دهی آنم
۳
دُر ایمان بدل سفتم شهادت بر زبان گفتمغبار شرک خود رفتم سزد بخشی گناهانم
۴
تو اهل سحر را دادی بجنت جا باسلامیمرا هم جا دهی شاید چه شد آخر مسلمانم
صفحهٔ ۱ از ۴