خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۶۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از آن ز صحبت یاران کشیده دامانمکه صحبت دیگری میکشد گریبانم
۲
چو خلوتست دل ید در و دل آرامیبپاسبانی دل در توقع آنم
۳
ز دوست رنج پیاپی مرا بود خوشترز راحتی که رسد از فلان و بهمانم
۴
گذشت آنکه بصحبت نشاط رو می‌دادکنون بمجلس صحبت به بیت‌الاحزانم
صفحهٔ ۱ از ۳