خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۶۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من آئین جدائی را نمیدانم نمیدانممن او، او من، دو تائی را نمیدانم نمیدانم
۲
بود بر جان گوارا هر چه آن مَه میکند با منوفا و بیوفائی را نمیدانم نمیدانم
۳
گدائی میکنم از حسن خوبان این نعیمم بسنعیم پادشائی را نمیدانم نمیدانم
۴
بغیر از مهر مه رویان که تابد بر دل و جان بسطریق روشنائی را نمیدانم نمیدانم
صفحهٔ ۱ از ۲