خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۶۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باده بیار ساقیا تا که بمی وضو کنممست خدا شوم نخست پس بنماز رو کنم
۲
کوزه‌گران چو عاقبت از سر من سبو کنندبهر شراب عشق حق خود سر خود سبو کنم
۳
بوئی از آنشراب اگر وقت نماز بشنومرو چو بقبله آورم عطر بهشت بو کنم
۴
چیست بهشت و عطر آن بوی خدا رسد از آنمست خدای چون شوم کار خدا نکو کنم
صفحهٔ ۱ از ۴