خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۶۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زین جهان پست بالا میرومتا محل قدس اعلا میروم
۲
از مکان و لامکان خواهم گذشتتا فراز جا و بیجا میروم
۳
میروم تا موطن اصلی خویشاز کجاها تا کجاها میروم
۴
نقی باطل کردم و اثبات حقاز لم و لا سوی الا میروم
صفحهٔ ۱ از ۳