خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۶۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یاد یاران که کنند از دل و جان یاری همپا ز سر کرده روند از پی غمخواری هم
۲
غم زدایند ز دلهای هم از خوشخوئیبهره گیرند ز دانش بمدد کاری هم
۳
کم کنند از خود و افزونی یاران طلبندرنج راحت شمرند از پی دلداری هم
۴
رنج بر جان خود از بهر تن آسائی یارحامل بار گران بهر سبکباری هم
صفحهٔ ۱ از ۴