خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۶۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ذّره ذرّه ز آسیای آسمان افتاده‌ایمخورده آدم گندم و ما از جنان افتاده‌ایم
۲
همنشین قدسیان بودیم در جنات عدنحالیا در ظلمت این خاکدان افتاده‌ایم
۳
پخته نان ما خدای ما و ما از روی جهلاز برای نان بهر در چون خسان افتاده‌ایم
۴
دست پرورد ملایک بوده خورده آب قدساز بنان قدسیان اینجا بنان افتاده‌ایم
صفحهٔ ۱ از ۵