خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۶۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا آتش عشق رخت در جان و دل افروختیمدیدیم گر مهیا ز غم از خوشدلی وا سوختیم
۲
حالی بغم رو کرده‌ایم با عیش یکرو کرده‌ایمشادی چو در غم یافتیم آنرا باین بفروختیم
۳
با جنت و طوبی چه‌کار چون کام ما از غم رواستاز آتش دوزخ چو غم در عشق چون ما سوختیم
۴
چون خرقه پوشان غمت دلهای صافی داشتندما هم بامید صفا زینغم مرقع دوختیم
صفحهٔ ۱ از ۲