خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۶۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما سر مستان مست مستیمبا ساقی و می یکی شدستیم
۲
در ساقی و یار محو گشتیماز ننگ وجود خویش رستیم
۳
تا دست بدست دوست دادیمپیوند ز خویشتن گسستیم
۴
تا چشم بروی او گشادیمزان نرگس مست مست مستیم
صفحهٔ ۱ از ۴