خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۷۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حسنش دریا و من سبویمعشقش چوکان و من چه گویم
۲
من قالبم او مرا چو جانستاو آب روان و من چه جویم
۳
او چون نائی و من چه نایمنالان و حزین و زار اویم
۴
او از لب من سخن سرایداین نیست که ترجمان اویم
صفحهٔ ۱ از ۳