خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۷۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که میخواهد سخن گستر بود در انجمناولش باید تامل در سخن آنگه سخن
۲
هر سخن هر جا نتوان گفت با هر مستمعپاس وقت و جا و گوش و هوش باید داشتن
۳
هر که میخواهد که باشد در شمار عاقلانلب فرو بندد مگر وقتی که باید دمزدن
۴
گه سخن خالی کن دلهای اندوه پر استگاه در دلهاست اندوه پشیمانی فکن
صفحهٔ ۱ از ۳