خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۷۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به نثر اگر چه توان گوهر سخن سفتنولی به نظم بود خوشنما سخن گفتن
۲
لباس حرف چه پوشید شاهد معنیبود چو موزون خوشتر بود پذیرفتن
۳
اگر چه نثر گره میگشاید از دل نیزغبار غم بغزل میتوان ز دل رفتن
۴
گل از صفا شکفد غنچهٔ دل از اشعارز شعر گفتن و خواندن طلب کن اشکفتن
صفحهٔ ۱ از ۳