خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۷۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جان ز من مستان دل ببر خون کناینچنین باشد دردم افزون کن
۲
تا کنی صیدم غمزه را سردهتا روم از خود چهره میگون کن
۳
سینه‌ام بریان دیده‌ام گریانهوش را حیران عقل مفتون کن
۴
ای فدایت من خیز بسم‌اللهقصد جانم را تیغ بیرون کن
صفحهٔ ۱ از ۳