خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۷۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یگره ز خانه مست برا ای نگار منبگذر میان جمع و ردا در کنار من
۲
تا در کنار چشم منی تازه و تریمانا که آب میکشی ای گل ز خار من
۳
در دام زلف پرشکن تست پای دلگو غمزه دست رنجه مکن در شکار من
۴
غنج و دلال و عشوه و ناز است کار توافتادگی و عجز و نیاز است من
صفحهٔ ۱ از ۲