خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۷۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای دوای درد بی‌درمان منمرهم داغ دل بریان من
۲
ای که هم جانی و هم جانان منای که هم دینی و هم ایمان من
۳
در غم تو بی‌سر و سامان شدمهم سر من باش و هم سامان من
۴
hز سر هر دو جهان برخواستمتا تو هم این باشی و هم آن من
صفحهٔ ۱ از ۲