خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۷۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل ز پی جست و جو در بدرو کو بکوهمره او دلبرش میبردش سو بسو
۲
در بدر و کو بکو میرود و میدوددر طلب یار و بار نزد وی و رو برو
۳
در تن و در جان ما معنی ایمان ماعاید او رک برک شاهد او مو بمو
۴
چشمه حسنش روان بر رخ مه طلعتانآب دهد مو بمو جای بجا جو بجو
صفحهٔ ۱ از ۳