خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۸۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای گل چه گلی مانا از گلشن هوئی توچشمت مرساد از کس هی هی چه نکوئی تو
۲
یا رب چه جمالست این یا رب چه کمالست ایناز توبه نپرسد کس هم خود نه بگوئی تو
۳
چشمم نگران سویت دل میتپد از خویتای روی چه روئی تو ای خوی چه خوئی تو
۴
من میشنوم بوئی از حلقه گیسوئیکز دست بِبُردَستم ای بوی چه بوئی تو
صفحهٔ ۱ از ۲