خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۸۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز شر دیو بدرگاه ما بیار پناهبآب مغفرت ما بشوی لوث گناه
۲
بهر طرف بمپوی و ز دیو راه مجویز ما چو دور شوی یکقدم شوی گمراه
۳
گر آرزوت شود رفعت شهنشاهیبیا جبین مذلت بنه بدین درگاه
۴
بنال بر در ما تا بجوش آید رحمبزار بر در ما تا بروید اشک گیاه
صفحهٔ ۱ از ۳