خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۹۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وزد بر اهل دلی گر نسیم درویشیحیات تازه برد از نعیم درویشی
۲
چه رشگها که برد چون نقاب برخیزدسریر پادشهی بر گلیم درویشی
۳
خرد نظایر عالم بهم چه می‌سنجیدبه نیم ملک بچربید نیم درویشی
۴
چه آسمان و چه انجم چه آفتاب چه ماهبرند رشگ بر اهل نعیم درویشی
صفحهٔ ۱ از ۳