خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۹۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نکنی گر تووفا حسبی الله کفی ورنهی روبجفا حسبی الله کفی
۲
قدتو نخل بلند بر آن شکروقندنکنی گر تو عطا حسبی الله کفی
۳
چو برویت نگرم حق بودش در نظرم نیم از اهل هو احسبی الله کفی
۴
گاه زخمی می زنم گاه مرهم می نهم تاچه راخواست خداحسبی الله کفی
صفحهٔ ۱ از ۳