خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۲۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای مستِ ماهِ رویِ تو استاره و گردونِ خوشرویت خوش و مویت خوش و آن دیگرت بیرونِ خوش
۲
هرگز ندیده‌ست آسمان هرگز نبوده در جهانمانند تو لیلیِ جان مانند من مجنونِ خوش
۳
باور کند خود عاقلی در ظلمت آب و گلی؟مانند تو موسی دلی مانند من هارونِ خوش؟
۴
ای قطبِ این هفت آسیا هم کانِ زر هم کیمیاای عیسی دوران بیا بر ما بخوان افسونِ خوش
صفحهٔ ۱ از ۴