خلوتی با سلمان ساوجی
غزل شمارهٔ ۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل به بوی وصل آن گُل آب و گِل را ساخت جا ورنه مقصود آن گل استی گل کجا و دل کجا
۲
از هوایِ دل گلِ بستان خوبی یافت رنگ وزرگل بستانِ خوبی بوی می‌یابد هوا
۳
گر دماغ باغ نیز از بوی او آشفته نیست پس چرا هر دم ز جای خود جهد باد صبا
۴
جز به چشم آشنایانش خیال روی او در نمی‌آید که می‌داند خیالش آشنا
صفحهٔ ۱ از ۳