خلوتی با سلمان ساوجی
غزل شمارهٔ ۱۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به حضرت تو، که یارد، که قصه‌ای ز من آرد؟به غیر باد و برآنم که باد، نیز نیارد
۲
اگر نسیم نماید، کسالتی به رسالتسلام من که رساند، پیام من که گزارد؟
۳
نسیمی از سر زلف تو می‌خرم به دو عالموگرچه خود همه عالم، نسیم زلف تو دارد
۴
خیال روی تو در چشم ما و ما، متحیردر آن قلم که چنین صورتی بر آب، نگارد
صفحهٔ ۱ از ۲