خلوتی با سلمان ساوجی
غزل شمارهٔ ۱۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جان زندگی از چشمه پرنوش تو دارد دل، بستگی از سنبل خاموش تو دارد
۲
ای دانه و دام دل ما، حلقه کویت باز آی که دل، منتظر گوش تو دارد
۳
دوشت، همه قصد طرف خاطر ما بود امشب سر زلفت، طرف دوش تو دارد
۴
رنگی که سمن یابد، از اقدام تو یابد بویی که صبا دارد، از آغوش تو دارد
صفحهٔ ۱ از ۲