خلوتی با سلمان ساوجی
غزل شمارهٔ ۱۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دام زلف تو به هر حلقه، طنابی دارد چشم مست تو به هر گوشه، خرابی دارد
۲
نرگس مست خوشت، گرچه چو من بیمار است ای خوشا نرگس مست تو که خوابی دارد
۳
رسن زلف تو در رشته جان من و شمع هر یک از آتش رخسار تو، تابی دارد
۴
خونم ازدیده از آن ریخت که تا ظن نبری که برش مردم صاحب نظر آبی دارد
صفحهٔ ۱ از ۲