خلوتی با سلمان ساوجی
غزل شمارهٔ ۱۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سحرگه بلبلی آواز می‌کردهمی نالید و با گل راز می‌کرد
۲
نیاز خویش با معشوقه می‌گفتنیازش می‌شنید و ناز می‌کرد
۳
به هر آهی که می‌زد در غم یارمرا با خویشتن دمساز می‌کرد
۴
نسیم صبح دلبر می‌شنیدمدلم دیوانگی آغاز می‌کرد
صفحهٔ ۱ از ۲