خلوتی با سلمان ساوجی
غزل شمارهٔ ۱۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
لاابالی وار، دستی بر جهان خواهم فشاندهرچه دامن گیردم دامن، بر آن خواهم فشاند
۲
دامن آخر زمان دارد غبار حادثهآستین بر دامن آخر زمان خواهم فشاند
۳
از سر صدق و صفا، چون صبح خواهم زد نفسوندران دم بر هوای دوست، جان خواهم فشاند
۴
پای عزلت بر سر کون و مکان خواهم نهاددست همت بر رخ جان و جهان خواهم فشاند
صفحهٔ ۱ از ۲