خلوتی با سلمان ساوجی
غزل شمارهٔ ۲۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای جان نازنین من ای آرزوی دلمیل من است سوی تو میل تو سوی دل
۲
بر آرزوی روی تو دل جان همی دهدوا حسرتا! اگر ندهی آرزوی دل
۳
چون غنچه بسته‌ام سر دل را به صد گرهتا بوی راز عشق تو آید ز توی دل
۴
جان را به یاد تو به صبا می‌دهم که اومی‌آورد ز سنبل زلف تو بوی دل
صفحهٔ ۱ از ۲