خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۲۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باز فرود آمدیم بر در سلطان خویشبازگشادیم خوش بال و پر جان خویش
۲
باز سعادت رسید دامن ما را کشیدبر سر گردون زدیم خیمه و ایوان خویش
۳
دیده دیو و پری دید ز ما سروریهدهد جان بازگشت سوی سلیمان خویش
۴
ساقی مستان ما شد شکرستان مایوسف جان برگشاد جعد پریشان خویش
صفحهٔ ۱ از ۳