خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۳۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما دو سه رند عشرتی جمع شدیم این طرفچون شتران رو به رو پوز نهاده در علف
۲
از چپ و راست می‌رسد مست طمع هر اشتریچون شتران فکنده لب مست و برآوریده کف
۳
غم مخورید هر شتر ره نبرد بدین اغلزانک به پستی‌اند و ما بر سر کوه بر شرف
۴
کس به درازگردنی بر سر کوه کی رسدورچه کنند عف عفی غم نخوریم ما ز عف
صفحهٔ ۱ از ۴