خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۳۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای با من و پنهان چو دل، از دل سلامت می‌کنمتو کعبه‌ای، هر جا روم قصد مقامت می‌کنم
۲
هر جا که هستی حاضری، از دور در ما ناظریشب خانه روشن می‌شود چون یادِ نامت می‌کنم
۳
گَه همچو باز آشنا بر دست تو پر می‌زنمگَه چون کبوتر پرزنان آهنگ بامت می‌کنم
۴
گر غایبی هر دم چرا آسیب بر دل می‌زنی؟!ور حاضری پس من چرا در سینه دامت می‌کنم
صفحهٔ ۱ از ۴