خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۳۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر نفسی تازه‌ترم کز سر روزن بپرمچونکه بهارم تو شهی، باغ توام، شاخِ ترم
۲
چونکه توی میر مرا، در بر خود گیر مراخاک تو بادا کلهم، دست تو بادا کمرم
۳
چونکه تو دست شفقت بر سر ما داشته‌اینیست عجب گر ز شرف بگذرد از چرخ سرم
صفحهٔ ۱ از ۱